Η χρήση των αντιβιοτικών στη χημειοθεραπεία των βακτηριακών λοιμώξεων κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα προσέφερε ανεκτίμητη ευεργεσία στον άνθρωπο, μειώνοντας τη θνησιμότητα από πολλές, προηγουμένως ανίατες λοιμώξεις. Παράλληλα όμως διαπιστώθηκε πως η εισαγωγή σχεδόν κάθε νέου αντιβιοτικού στην κλινική πράξη οδηγεί γρήγορα στην εμφάνιση και την επικράτηση ανθεκτικών σε αυτό βακτηριακών στελεχών που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία. Η βακτηριακή αντοχή στα αντιβιοτικά και, ιδιαίτερα, η ευρεία εξάπλωσή της στους νοσοκομειακούς μικροβιακούς πληθυσμούς αποτελεί παγκοσμίως σημαντικό πρόβλημα Δημόσιας Υγείας, με σοβαρές επιπτώσεις στη νοσηρότητα και θνητότητα του πληθυσμού. Οι επιδιωκόμενες λύσεις κατευθύνονται αφενός στην ανάπτυξη νέων πιό δραστικών αντιμικροβιακών ουσιών και αφετέρου στη διαφύλαξη των αντιβιοτικών που ήδη υπάρχουν, με την εφαρμογή μέτρων που να προλαβαίνουν ή να αναχαιτίζουν την ανάδυση και την εξάπλωση της αντοχής. Και στις δύο αυτές κατευθύνσεις, κοινή και απαραίτητη προϋπόθεση είναι η κατανόηση των μηχανισμών που υποστηρίζουν την ανάπτυξη και την εξάπλωση της βακτηριακής αντοχής σε κυτταρικό επίπεδο, όσο και των περιβαλλοντικών και επιδημιολογικών παραγόντων που ευνοούν την επικράτηση ανθεκτικών βακτηριακών κλώνων στους μικροβιακούς πληθυσμούς.

Κεντρική δραστηριότητα του Εργαστηρίου Βακτηριολογίας του Ε.Ι.Π. αποτελεί η βασική και εφαρμοσμένη έρευνα στο πεδίο της αντοχής των βακτηρίων στα αντιβιοτικά, με στόχο την παρακολούθηση και ανάλυση των μηχανισμών έκφρασης και διασποράς βακτηριακής αντοχής στην Ελλάδα, κυρίως στα νοσοκομεία, αλλά και στην κοινότητα.

Επιστροφή >>